γραφει ο αρισταρχος

klounΚύριο θέμα σε όλες τις εφημερίδες σήμερα είναι ανεργία και η θεραπεία της αν θάναι με ασπιρίνες ή depon. Παράλληλα μια επίσκεψη ενός προέδρου, που δεν είναι και μικρό πράγμα, περνάει κάπως ψιλά με τις φρεγάτες για να βρουν το χαμένο μας πετρέλαιο. Κι ας έκαναν όλα τα κανάλια φιλότιμες προσπάθειες παρά τις απεργίες να μας γεμίσουν Γαλλική άνοιξη.

Το σύνθημα είναι online εδώ και σαράντα χρόνια “Ελλάς-Γαλλία συμμαχία”. Δεν νομίζω πως χρειαζόταν επιβεβαίωση με μια άκαιρη επίσκεψη εκτός και ήταν αβανταδόρικη για την τριάδα που διαχειρίζεται τα αδιαχείριστα λάθη τους από το παρελθόν. Αλλά δεν τιμά τον Γάλλο πρόεδρο η αδιαφορία του για το ένα τρίτο του Ελληνικό λαού που του γύρισε επιδεικτικά την πλάτη. Μιλώ για την άρνηση συνάντησης με τον Τσίπρα.

Μέχρι και ο Λεβέντης από το 1993 τους κράζει για το τι θα συμβεί μετά είκοσι χρόνια κι αυτοί δηλώνουν άγνοια (όρα Σπηλιωτόπουλο) για την σοβαρότητα της κατάστασης, όντες υπουργοί ήσσονος σημασίας σε υπουργεία πολιτισμού που από ότι φαίνεται αποτελούν φυτώρια μιας κολυμβήθρας Σιλωάμ για περαιτέρω αναρρίχηση. Τουλάχιστον αυτούς τους συνειρμούς μου προκαλούν Σαμαράς και Βενιζέλος.

Αλλά όσο και να έρχονται “εξαγνισμένοι” για να μας πείσουν πως αγωνίζονται για το καλό μας προκαλώντας μας δυστυχία θα αποτυγχάνουν απλά και μόνο με δύο θέματα που τα υποβιβάζουν όσο μπορούν. Γιατί δεν τους συμφέρει να στέκονται στην κορυφή. Η υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ που είναι από τις πιο σοβαρές για τον τόπο και της περίφημης λίστας Lagarde. Θα αντιπαρέρθω την ΕΛΣΤΑΤ γιατί βρίσκεται ήδη σε άξια δικαστικά χέρια με γνώση για το πόσο σοβαρό εθνικό θέμα είναι αλλά η λίστα…

Δεν μας τιμάει σαν λαό έστω και σ’ αυτή την θλιβερή κατάσταση που βρισκόμαστε. Και θάλεγα πως η σοβαρότητα βρίσκεται στην μαυρίλα που υπάρχει μπρος μας. Τα ευχολόγια και οι τσιριχτές ατάκες είναι για τους βαδίζοντες εν αιθέρα. 2000 άτομα πρέπει να λογοδοτήσουν για τα εισοδήματα που φυγάδευσαν σε ξένες τράπεζες. Χρήματα που έπρεπε να μπουν στα φτωχά μας ταμεία τα τραβούν στα σκοτάδια με όσες δυνάμεις έχουν για να μην φαίνονται. Να ξεχαστούν; Μπορεί η μνήμη μας να εξασθενεί κάθε ανήμερα εκλογών και να υπερκαλύπτεται από τις θεατρινίστικες υποσχέσεις των πολιτικών αλλά επανέρχεται. Απλά, μας δείχνει όλους πόσο καλά ριζωμένο είναι το σύστημα σ’ αυτή την χώρα αυτοπροστατευόμενο και προστατεύοντας τους υπηκόους του.

Απ’ το CD στο stick και ύστερα στο συρτάρι, κι από εκεί στο σπίτι πεταμένο αδιάφορα σ’ ένα γραφείο. Πόσο βλάκες πρέπει να είμαστε για να χάψουμε τέτοια χοντράδα. Πόσο ηλίθιους πρέπει να μας θεωρούν. Βασικά τα αποκρυβέντα εισοδήματα θεωρούνται μαύρα και η προέλευσή τους είναι που σε φοβίζει ακόμη περισσότερο.

Στις συζητήσεις μεταξύ τους οι πολίτες γι αυτή την περίφημη ανεκτέλεστη λίστα μιλούν με πικρό χαμόγελο και ένα ελαφρύ κούνημα του κεφαλιού. “Τα σκέπασαν σαν τις κότες”.

Με τέτοια κατάντια πόση αισιοδοξία μπορείς να αντλήσεις από τα “φερέγγυα” πολιτικά χείλια. Μόνο μαυρίλα!

 

Advertisements