γραφει ο αρισταρχος

εξισωση“Νέος πτυχιούχος πανεπιστημίου με μεταπτυχιακό και τρεις ξένες γλώσσες και τρίχρονη πείρα στο αντικείμενο, ζητεί εργασία”

Αφού εις μάτην περίμενα δέκα μήνες με δημοσιευμένο το παραπάνω άρχισα να κατεβάζω τον πήχη των απαιτήσεών μου ξεκινώντας από την αφαίρεση του μεταπτυχιακού “Νέος πτυχιούχος πανεπιστημίου με δυό ξένες γλώσσες και τρίχρονη πείρα ζητεί εργασία Όταν έκοβα το μεταπτυχιακό θυμήθηκα το βράδυ που με την μάνα μου και τον πατέρα μου συζητούσαμε το μέλλον μου και την απόφασή μου να πάω για μια μεταπτυχιακή εκπαίδευση σε κράτος της βαλκανικής για οικονομικούς λόγους. Θυμάμαι, χρήματα δεν υπήρχαν και ο πατέρας μου, ειδικά αυτός, το ξέκοψε. Τελικά η μητέρα πήρε με την συναίνεση του παππού λίγα χρήματα από το ποσόν που κρατούσε για την κηδεία του και μαζί με την πενιχρή βοήθεια της εξ ίσου πενιχρής σύνταξης ξεκίνησα… τον Γολγοθά της περαιτέρω επιμόρφωσής μου. Ένας χρόνος γεμάτο πόνο και δάκρυα, γεμάτο πείνα και εξαθλίωση. Και τι δουλειές δεν έκανα για λεφτά αλλά και να μάθω την γλώσσα καλά που την μισοήξερα από τον παππού μου. Μα τόχα βάλει αμέτι μωχαμέτι και τα κατάφερα. Πήρα το χαρτί της επιβράβευσης και νόμιζα πως είχα στα χέρια μου το χρυσό μετάλλιο κάποιας Ολυμπιάδας. Έτσι και γύρισα στο σπίτι για να το κουνήσω μπροστά στα μάτια του πατέρα μου και στο τρισάγιο του παππού που εν τω μεταξύ είχε αποδημήσει εις κύριο με φτηνότερη κηδεία απ’ ότι αρχικά είχε φανταστεί. Η διαφορά της νεκρώσιμης βωμός στην επέκταση της γνώσης μου. Ο θεός να αναπαύει την ψυχή του.

Χωρίς το μεταπτυχιακό είχα λίγο καλύτερη τύχη.  Είδα κανά δυό υποψήφιους εργοδότες παραπάνω αλλά θετικό τίποτα. Ο γέρος μου σε κακή κατάσταση από τις απώλειες της σύνταξής του με κάλεσε να συζητήσουμε. Πίσω από το οβάλ της τραπεζαρίας και ανάμεσα σε δάκρυα και αναστεναγμούς, δεν γινόταν αλλιώς, κατέβασα τον πήχη ακόμη πιο κάτω “Νέος πτυχιούχος πανεπιστημίου και τρίχρονη πείρα ζητεί δουλειά”  Την μία ξένη γλώσσα την έμαθα στο σχολείο και στο φροντιστήριο της παρακάτω από το σπίτι μου γωνιάς. Πως μπορούσα να ξεχάσω τις Ομηρικές οχλήσεις από την γραμματεία για την τακτοποίηση των διδάκτρων. Τα μετέφερα στον πατέρα μου κι εκείνος αγρίευε και τσατιζόταν “Ωχ τι νομίζουν, θα τους τα φάω; Τι με πέρασαν για μπαταξή;” Και περίμενε την ευκαιρία που θα είχε κάποιο οικονομικό παραθυράκι, και που ποτέ δεν έρχονταν γιατί άνοιγαν νέες υποχρεώσεις, για να πληρώσουμε τα δίδακτρα. Και ύστερα φτάσαμε στα lower. Και δεν ήταν ένα αλλά τρία! Cabridge, Michigan και Δημόσιο! Και όλα είχαν λεφτά, και άμα δεν τάχεις να τα δώσεις και τα λίγα είναι πολλά. Αλλά αφού είχαμε φάει τον γάϊδαρο στην ουρά θα κολλούσαμε; Έμαθα και δεύτερη γλώσσα, τα Ιταλικά. Αλλά αυτά ευτυχώς δωρεάν μου τάμαθε ο φίλος της αδερφής μου που ήταν Ιταλός.

Δυστυχώς κι εδώ η εύρεση εργασίας ήταν τζίφος. Έτσι, έβγαλα όλα τα υπόλοιπα από την αγγελία και αντί του “νέος ζητεί εργασία”  που έμεινε άρχισα να ψάχνω στις εφημερίδες για το “Ζητείται νέος”. Νέος ανιδείκευτος με βασικό 580ευρώ κι αυτά υπό αίρεση και με ημιαπασχόληση τετράωρη. Δηλαδή 290ευρώ. Για αρχή είναι καλά, έτσι μου είπε ο πατέρας μου. Κι εγώ του είπα αυθόρμητα “Και τα λεφτά που έδωσες πότε θα αποσβεστούν, όπως μου τάριχνες κάθε μια και δυό;” Ποια λεφτά;

Τελικά με μέσον έναν μάστορα Ρωσοπρόσφυγα βρήκα δουλειά με τριακόσια ευρώ, σε σχεδόν εξάωρη κατά μέσον όρο απασχόληση και με όλα μέσα, Κυριακές και αργίες. Βοηθός σε Αλβανό μάστορα που περνούσε πλακάκια και πέτρες στα αυθαίρετα. Για πρώτος μισθός, μέχρι να γίνω κι εγώ μάστορας, καλός είναι. Έτσι μου λένε οι φίλοι μου και γελούν. Αλλά εγώ θα τους αποδείξω πως Έλληνας και τεμπέλης δεν γεννήθηκε ακόμη.

Αυτή η χώρα βγάζει μόνο ήρωες και προδότες. Τίποτε άλλο.

Advertisements