γράφει ο αντώνης

νοικοκυράΚάποτε σε ένα ευχάριστο ρεπορτάζ από γνωστό παρουσιαστή μία γριούλα η οποία κατοικούσε σε ένα μικρό χωριό ψηλά στο βουνό ρωτήθηκε για το πώς κυλάνε οι ώρες της στην επαρχία. Η γριούλα απάντησε πως ζει μαζί με τον γέροντα άντρα της και πως η ζωή τους είναι πλέον μια ρουτίνα. Τον γέροντα τον βλέπει 3-4 φορές την ημέρα, στα διαλλείματα του από την δουλειά που είχε με τα ζώα, το καφενείο, το τσίπουρο και το τάβλι. Είπε ότι βρίσκονται μεταξύ τους μόνο για φαί και ύπνο. Βέβαια πριν από κάθε τί, ο γέροντας, ρίχνει και ένα “μπερντάχι” την γριούλα  έτσι, “για νάχουμε τον νου μας”!

Ο παρουσιαστής, μαζί κι εμείς γελάσαμε χωρίς να μας φανεί περίεργο αυτό που έλεγε η γριούλα. Ο γέροντας έπρεπε να φροντίσει για τα ξύλα στο τζάκι, για τις εργασίες στα ζώα και για το καφενείο που τον περίμενε η παρέα για το παραδοσιακό τάβλι και το άγιο τσιπουράκι. Η γριούλα έπρεπε να φροντίσει το σπίτι από κάθε πλευρά. Την καθαριότητα και φυσικά το ζεστό καθημερινό φαγητό στο τραπέζι.

Ήταν ανήκουστο να μην υπάρχει μαγειρεμένο φαγητό. Κι αυτό ήταν μια άλλη αιτία για ένα ακόμα “μπερντάχι”. Απορημένος ο παρουσιαστής από τον φυσικό τρόπο που αναφερόταν η γριούλα την ρώτησε “Καλά σας χτυπάει κάθε μέρα;” Και η γριούλα ”Αν δεν σε δείρει ο άντρα σου παιδί μου ποιος θα σε δείρει; ο γείτονας; ” Σοκαριστήκαμε όλοι από την απάντηση.

Τα χρόνια πέρασαν και το γυναικείο φύλο μπήκε για τα καλά στην αγορά εργασίας. Αυτό είχε σαν συνέπεια να ασχολείται λιγότερο με τις εργασίες της μέσα στο σπίτι από ότι πριν. Τα πράγματα άλλαξαν και ο μοντέρνος τρόπος ζωής πλέον δεν θέλει την γυναίκα στην κουζίνα. Αυτό δημιούργησε την ανάγκη για μια βοήθεια/γυναίκα τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα για γενική καθαριότητα. Επιπρόσθετα το σπιτικό φαγητό μειώθηκε και άρχισε το έτοιμο απ’ έξω.

Αυτά βέβαια πριν από την οικονομική κρίση του 2009 στην υπέροχη Ελλάδα μας. Με το πέρασμα στα δύσκολα τις κρίσης το μαγείρεμα  άρχισε να γίνεται αντρική πλέον μόδα και φυσικά με την βοήθεια τηλεοπτικών εκπομπών και διαφημίσεων. Η κρίση άφησε και συνεχίζει να αφήνει χιλιάδες άνεργους , στην πλειοψηφία τους άντρες, οι οποίοι είχαν μεγαλύτερο μισθό από τις γυναίκες και καλύτερες θέσεις εργασίας.

Ο συνδυασμός αυτός είχε σαν αποτέλεσμα η γυναίκα να εργάζεται για 400 ευρω και ο άντρας άνεργος στο σπίτι να παλεύει με τα παιδιά (τα οποία ψάχνουν φυσικά την μητέρα τους), την καθαριότητα και το ζεστό φαγητό. Εδώ μπαίνει ένα ερώτημα. Αν δεν κάνει καλά την δουλειά ο άντρας θα πρέπει η γυναίκα να του ρίχνει κι από κανένα “μπερντάκι”;  Όχι βέβαια, πλάκα κάνω. Το μπερντάχι το τρώει ούτω ή άλλως έτσι, “για νάχουμε τον νού μας”

Αυτή μεταξύ σοβαρού κι αστείου είναι η σημερινή μας Ελλάδα. Φταίνε πρώτα απ’ όλα οι ανευθυνουπεύθυνοι και απαράδεκτοι ανθέλληνες πολιτικοί μας αλλά κι εμείς ο καθένας με το μερίδιο που του αντιστοιχεί. Τελικά η οικογένεια ζει με τα λίγα χρήματα που φέρνει η γυναίκα στο σπίτι και τον άντρα να ασχολείται με τα οικιακά.

Εδώ κολλάει του Κικέρωνα το απόφθεγμα “O tempora o mores” “Ω καιροί, ώ ήθη! ”

 

Advertisements