γραφει ο αρισταρχος

tsigaraΔιαβάζω στην Καθημερινή “Επιστροφή στα χύμα τσιγάρα και στα σπιτικά”. Αυτό είναι κομμάτι δύσκολο γιατί δεν υπάρχει παραγωγή καπνών. Πως θα γίνει το σπιτικό τσιγάρο. Δεν νομίζω βέβαια να εννοεί το στριφτό αυτό που κάνει η νεολαία εδώ και χρόνια. Με αγορασμένο καπνό κατεργασμένο και σε τίποτα Ελληνικό. Τα χύμα τσιγάρα είναι μια κάποια λύση για τους θεριακλήδες που δεν έχουν λεφτά για ολόκληρο πακέτο. Τα χρόνια τότε εκτός από τα χύμα υπήρχαν πακετάκια των πέντε, των επτά τσιγάρων, τα λεγόμενα “συρταράκια” γιατί άνοιγαν συρταρωτά. Και τα χύμα ήταν σε πακέτα των εκατό τσιγάρων.

Να θυμηθώ τον πατέρα μου που έπαιρνε καπνό και τον έκοβε με ένα μαχαιράκι ψιλά ψιλά σαν μαρουλάκι πάνω σε ένα ξύλο και ύστερα έκανε στριφτό με ένα ροζ χαρτάκι που δίνονταν αλλά και επιτρεπόταν μόνο στους παραγωγούς. Τόπαιρνε, το χαρτί, από το αφεντικό του τον καπνέμπορα. Ύστερα το έγλυφε και το κολλούσε. Βέβαια το στριφτό εκείνο ήταν το γνωστό “στούκας” που για να το κάνει πιο βαρύ το τραβούσε μια με την γλώσσα και το σάλιωνε. Έπινες ένα και για μια ώρα ήσουν κολασμένος. Βαριά κι ασήκωτα. Τα λεγόμενα και σέρτικα για βαρείς τσιχλίμαγκες και άφραγκους. Κι αν δεν υπήρχε φράγκο και γι αυτά οι πιο θεριακλήδες έστριβαν σε εφημερίδα κομένα φύλλα… ακακίας. Κυκλοφορούσαν όμως και κάτι πολυτελείας με φίλτρο τα Delice, Palace. Και φυσικά τα άφιλτρα χύμα ΕΘΝΟΣ, 5, ΑΣΣΟΣ, Ματσάγγου, Άρωμα, Sante κ.α. Τρέχαμε πιτσιρικάδες δεκαοκτάχρονοι με σηκωμένα τα μανίκια πάνω κι απ’ τα μπράτσα για να πάρουμε δυό-τρία τσιγαράκια. Πάντα βέβαια λέγαμε “είναι για τον μπαμπά”. Αλλιώς ο περιπτεράς δεν έδινε.

Το καπνίζαμε στην ζούλα βαθιά μέχρι και την τελευταία κυψέλη στα πνευμόνια μας και νιώθαμε πως είμαστε μεγάλοι άντρες. Μαγκάκια. Και μόλις πηγαίναμε στο σπίτι σκυλοβρωμούσαμε από τα βαριά χαρμάνια. Τόπιανε με την μία η ευαίσθητη μύτη της μαμάς και κει άρχιζε  ο καβγάς. Έτσι το βάλαμε στην ζωή μας και ύστερα κάναμε τον μεγάλο αγώνα να αποβάλουμε την νικοτίνη που μας είχε ποτίσει μέχρι και το μεδούλι.

Καπνοπαραγωγός χώρα η Ελλάδα της έκοψαν την παραγωγή κατ’ εντολή της Ευρωπαϊκής συνεταιριστικής (την τύφλα μας, γιατί δεν έβλεπε κανείς(;) μπροστά). Και ύστερα γεμίσαμε Αμερικάνικα τσιγάρα με καουμπόικες διαφημίσεις και γκόμενες με κοντό παντελονάκι, μπότες, ανοιχτό καρό πουκάμισο, καπέλο και λάσο. Και τσιμπήσαμε σαν χάνοι τον βρασμένο καπνό παραγωγής… Τουρκίας. Τόσο έξυπνοι! Τόσο ευφυείς! Τόσο Έλληνες! Θυμήθηκα τώρα κάποιον Ελληναρά που έλεγε. “Θεέ μου τέτοιους Έλληνες ποτέ να μην τους έδινες” Δυστυχώς όμως γεμίσαμε και ξεχειλίσαμε και πνίξαμε τον κόσμο σε σημείο που να απορούμε πως έφτασε η χώρα εδώ που είναι.

Ας είναι. Τουλάχιστον να ξαναρχίσει η παραγωγή καπνού στην Ελλάδα και να σταματήσουν τις υποκρισίες πως το έκαναν για την υγεία μας. Την ίδια ώρα που ανέβαζαν τις τιμές για να το κόψουμε δήθεν  την ίδια στιγμή σε άλλη στήλη έγραφαν “η κυβέρνηση προσδοκά να εισπράξει τόσα από την αύξηση”. Πάντα το γαζί (δούλεμα) προς το πόπολο ήταν το φόρτε τους. Η υποκρισία στο κόκκινο.

Η φτωχιά Ελλάδα του εξήντα. Να την αποζητάς και να την ξορκίζεις.

Advertisements