γραφει ο αρισταρχος

Ένα λεπτό στο κάγκελο-“βίος αληλεσμένος και μάζα μεμαγμένη.”

bloodstreamΓέρνω το κεφάλι και πάνω σου την μυρουδιά αντλώ, την τρυφερότητα ποθώ, την θαλπωρή της αρχέγονης μήτρας μου αποζητώ. Αφήνομαι σαν πούπουλο στου θρόισμα του Απηλιώτη και πετώ, πάνω από ατέλειωτα λιβάδια γλύκας κι ηρεμίας. Αγάπη το λεν αυτό ;  Χωρώ και ταξιδεύω στην βάρκα της φαντασίας μου σε ποτάμια πλάσματος κι αιμοσφαιρίων και φυσαλίδων αναγέννησης. Τρέχω στους δαιδάλους των αγγείων κι ακούω τον κτύπο της ζωής βουβό και μακρινό. Στροβιλίζομαι καθώς με προσπερνούν εργάτες της ευεξίας και μεταφορείς του πόθου. Η αρμονία του υπέρτατου μες την ζεστή και υγρή αέναη κίνηση για την αναζωογόνηση και την διαιώνιση της ζωής. Θόλος εκκλησιαστικός, δύναμη που με σπρώχνει αιθέρια στον χείμαρρο να ταξιδέψω και να δω το θαύμα . Το πάνω είναι κάτω και το πίσω εμπρός. Το μέσα είναι έξω και το αόρατο ορατό. Τρέχω ασύλληπτα και χαμογελώ καθώς με προσπερνούν ναζιάρικα ψήγματα αδρεναλίνης και της ζωντάνιας ντοπαμίνες.

Ένα σύμπαν γεμάτο προορισμούς και ‘γω να κολυμπώ σε δρόμους ξωτικούς και χειμαρρώδεις. Ένας στόλος αποστολείς ασταμάτητα σ’ ένα εκστατικό ρυθμό να έρχεται από τα βάθη, εκεί στους τέσσερις μυώδεις θόλους. Κι εγώ να μην χορταίνω το ταξίδι προς τα μπρος χωρίς την ελπίδα της επιστροφής στο σκυθρωπό και σκοτεινό ποτάμι του γυρισμού.

Τ’ είναι αυτό, τι φασαρία. Τραμουντάνας και μαυρίλα, όλα έγιναν τρικυμιώδη. Τυφώνας, και όλα παραμερίζουν. Μόλις που προλαβαίνω να τις δω φουριόζες κι άγριες, μαινάδες απίστευτες τεστοστερόνες κι ο θόλος κοντεύει να σπάσει. Η κούπα μου, το σκάφος μου παρασύρεται σαν τρελό και στροβιλίζεται. Χτυπούν τα τύμπανα σε ρυθμό κρεσέντο και ύστερα πάλι τα πάντα ηρεμούν και μπαίνουν στην γνωστή την καθημερινή τους την γλυκιά την τρέλα. Κι εγώ στην δαχτυλήθρα μου σαν κοντορεβιθούλης στην ρίζα μιας σεκόγιας εξαγνίζομαι κι εξαχνίζομαι για να βρεθώ στην επιστροφή προς την πραγματικότητα. Στην καθημερινή ροή του γνωστού και δικού μου μεγαλόκοσμου. Κι ο άλλος ο μικρόκοσμος, αυτός που αγνοώ, με τους ποικιλόμορφους διαδρόμους επικοινωνίας μεταξύ των παραμυθένιων εργατών για την επιβίωσή μου.

Απλά, κλείστε τα μάτια σας και αφουγκραστείτε.

Advertisements