poorboyγραφει ο αρισταρχος

Ψηλός, ξανθός αθλητικός και δίπλα του αυτή κοντούλα και …κουτσή. Τα εκατό μέτρα που τον χώριζαν απ’ αυτούς έκαναν να τα περπατήσουν ένα τέταρτο. Καθόταν πάνω σ’ ένα τελάρο από ντομάτες μπροστά στο μανάβικο του Γιορίκα και τους περίμενε. Με το που τους είδε πήδηξε επάνω “Τ’ ορκίζομαι είναι αυτός!” Μάζεψε και το τελευταίο ψίγμα ψυχραιμίας που είχε και πλησίασε μπροστά τους.

-Γειά σας. είπε και περίμενε την ανταπόκριση.

-Γειά σου, απάντησε ο ωραίος νεαρός. Αυτή δεν είπε τίποτα μόνο που τον κοίταξε με διάχυτη περιέργεια.

-Λέγομαι Περικλής και μένω εδώ σ’ αυτή την πολυκατοικία στον πρώτο όροφο. Τον κοίταξαν αμίλητοι και οι δύο με ενδιαφέρον. Ξέρετε σας περίμενα για να σας ρωτήσω κάτι. Πριν περίπου δύο ώρες είδα εσάς κύριε να πηδάτε τον μεσότοιχο για την διπλανή οικοδομή. Αλλά σας είδε από απέναντι και κάποιος άλλος. Αφού πρώτα πήρατε κάποιο πορτοφόλι από την είσοδο της πολυκατοικίας που μένω. Και ήθελα απλά να σας ρωτήσω αν όντως βρήκατε αυτό το πορτοφόλι που είναι δικό μου και περιέχει εκτός από ταυτότητα και πιστωτική ένα σοβαρό ποσόν χρημάτων. Μισθός του μήνα και το δώρο των Χριστουγέννων.

Σταμάτησε και τους κοίταξε προσεκτικά μήπως και πιάσει κάτι, ένα στοιχείο, μια σταγόνα διέγερσης από μέρους τους δείγμα του ίσως. Ίσως το ένστικτό του τούλεγε αλήθεια. Κι αυτό ήταν η τελευταία του ευκαιρία. Η απάντηση ήρθε απ’ τον νεαρό άμεση και κοφτή.

-Όχι, δεν είδα αλλά και πολύ περισσότερο δεν πήρα τέτοιο …πορτοφόλι …είπατε; Ύστερα στράφηκε προς την σύντροφό του για να συνεχίσει, εσύ είδες τίποτε;

-Όχι, απάντησε κι αυτή ξερά.

-Εν τάξει. Περίμενα τις απαντήσεις σας πριν πάω στην αστυνομία για καταγγελία. Απάντησε και έφυγε προς τα κει. Δεν πρόφτασε να κάνει πέντε μέτρα κι άκουσε να τον φωνάζει ο νεαρός. “Πως ήταν αυτό το πορτοφόλι;” Χαμογέλασε με ανακούφιση και μ’ ένα βουβό ευχαριστώ προς τον Θεό. ΄Ηταν σίγουρος πως πέτυχε διάνα. Το πορτοφόλι μάλλον βρέθηκε!

-Ήταν χρώματος μπεζ με ανάγλυφη μια άγκυρα. Δώρο του πατέρα μου. Αλλά γιατί συζητούμε και δεν μπαίνουμε κατευθείαν στην ουσία. Κρατήστε το 20% σαν εύρετρα και δώστε μου πίσω τα υπόλοιπα.

-Άααα, βλέπω είσαι και θρασύς. Αντί να μου πείς ευχαριστώ που το βρήκα μου ζητάς και τα ρέστα.

-Άκουσε να σου πω. Το πορτοφόλι είχε ταυτότητα και το βρήκες μπροστά στα σκαλοπάτια της εισόδου ακριβώς κάτω από τα κουδούνια. Αν είχες την πρόθεση να το δώσεις θα χτυπούσες αυτό που είχε το όνομα της ταυτότητας και θα τόδινες. Το κρατάς δύο ώρες και στην ερώτησή μου πρωταπαντάς “Όχι δεν είδα τίποτε”. Πόσο θα τραβήξει το θέατρο επί τέλους; Σας είπα κρατήστε όχι το 10% που είναι το νόμιμο αλλά το 20%.

Η συνέχεια παίχτηκε στο διαμέρισμα του ζευγαριού. Έγινε μια προσπάθεια από μέρους τους για να μπαλωθούν κάπως τα πράγματα αλλά ο Περικλής ήταν ανένδοτος. Τέρμα το δούλεμα έλεγε και ξανάλεγε μέχρι που το πήρε στα χέρια του έβγαλε ένα ποσόν από μέσα και το άφησε πάνω στο τραπέζι και έφυγε τσατισμένος χωρίς ένα ευχαριστώ, ένα αντίο. Τάχε κάτι τέτοια μονολιθικά. Τάλεγε “θέμα αρχών”.

Η ιστορία είναι 100% αληθινή εκτός του ονόματος και μου συνέβη προσωπικά. Θάθελα να επισημάνω τρία πράγματα που θεωρώ πολύ βασικά και αποτελούν το “ζουμί” της ιστορίας μας.

Πρώτον η απώλεια μισθού και δώρου παραμονής Χριστουγέννων και χωρίς άλλο εισόδημα και χωρίς δραχμή στο βιβλιάριο καταθέσεων. Μιλάμε αρρωστημένη κατάσταση για οικογένεια με δύο παιδιά. Σε οδηγεί σε συναισθηματικά αδιέξοδα επικίνδυνα για την υγεία σου κι ας είσαι τριάντα χρονών. Ίσως άντλησα για λίγες ώρες από την αγωνία αυτών που ειδικά φέτος τα Χριστούγενα θα ψάχνουν στα σκουπίδια για κάτι μισοφαγωμένο που θα πετάξουμε. Θα κοιμηθούν σε παγωμένο δωμάτιο και κάτω από το ίδιο στρώμα για χουχούλιασμα. Ίσως να έχουν ρεύμα ίσως όχι αλλά και χωρίς αποκωδικοποιητή(αυτό από τα κυβερνητικά κατορθώματα) και άρα τζίφος. Ίσως πάλι να έχουν λόγω αρρώστιας μια μικρή ανάγκη από φάρμακα και πως θα τα βρουν. Σας βεβαιώ, αρρωστημένη κατάσταση. Από πού να περιμένουν;

Δεύτερον η περίεργη συμπεριφορά του ανθρώπινου εγκεφάλου. Μια ώρα αφ’ ότου έχασα το πορτοφόλι γύρισα στο σπίτι με τα δυό μου παιδιά. Στρίβοντας απ’ τον δρόμο για το στενό με τον μεσότοιχο και το κάγκελο ύψους δύο μέτρων χώρισμα των εισόδων των δύο πολυκατοικιών είδα …τίποτα! Ύστερα από δύο σχεδόν ώρες ανακαλύπτω την απώλεια. Και μετά τις φωνές τα κλάματα και τις φορτίσεις προσπαθώ και χαλαρώνω. Βάζω σε ενέργεια το μυαλό μου και το πιέζω στα όριά του να θυμηθεί. Η πίεση μεγάλη μου προκάλεσε πονοκέφαλο. Και τότε είδα μια μαύρη σκιά σε μέγεθος γάτας να πηδάει σαν αιλουροειδές τον μεσότοιχο και να χάνεται στην απέναντι είσοδο. Και όσο προσπαθούσα τόσο μεγάλωνε ώστε να φτάσει στο μέγεθος ανθρώπου. Ύστερα ήταν θέμα λογικής. Ανθρώπινο αιλουροειδές; Ναι, κάποιος πολύ γυμνασμένος. Εκεί, το focus πάνω στην ταινία καταγραφής αναμνήσεων μου αποκάλυψε μια βασική λεπτομέρεια. Ήταν ξανθός.

Τα υπόλοιπα τα έβαλε σε μια σειρά το πρακτορείο ειδήσεων της απέναντι πολυκατοικίας η μόνιμη κάτοικος, σήμερα, των αιωνίων μονών η καλοσυνάτη μεγαλοκόρη Εσπερία. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Τρίτον. Μια περίπου εβδομάδα μετά το συμβάν συνάντησα τον νεαρό με χώρισμα το μεσοτοιχοκάγκελο. Απέφυγε να με κοιτάξει κατάματα και μου επέστρεψε τα χρήματα με ένα συγνώμη. “Ανθρώπινες αδυναμίες πασπαλισμένες με τα διαολοθέλω του Μαμμωνά”. Κι αυτό ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να βγεί από αυτή την ιστορία.

Παραμονές Χριστουγέννων και δεν είναι απαραίτητο να έχει χάσει ο απέναντι το πορτοφόλι του για να το βρούμε εμείς. Ας ανοίξουμε την καρδιά μας και σίγουρα είναι γεμάτη από όλα τα δώρα του κόσμου. Τόχουμε όλοι ανάγκη. Και προ πάντων αυτός ο τόπος. Μέρες που είναι …

Advertisements