diastavrosiγραφει ο αρισταρχος

Γωνία Τερψιθέας και 17ης Νοέμβρη. Μεσημέρι με κρύο και ήλιο στην Θεσσαλονίκη. Η κυκλοφορία ειδικά σ’ αυτόν τον περίεργο δρόμο πολύ μεγάλη. Στενορύμι και χωράει μόλις δύο αυτοκίνητα. Ήταν μονόδρομος πριν αμνημονεύτων, για να καταλαμβάνεται το ένα ρεύμα μονίμως με παρκαρισμένα αυτοκίνητα, αλλά τον έκαναν διπλής για να εξωραΐσουν τον άλλο παράλληλο, την Κρήτης, που ανέβαινε με με χαριτωμένα ζιγκ-ζαγκ και ο τελικός σχεδιασμός μια καρικατούρα για ποδήλατα μάλλον.

Περιέργως η απόσταση ανάμεσα στις πολυκατοικίες ένθεν και ένθεν, αν γινόταν κανονικός δρόμος σαν φυσική προέκταση της Σεφέρη μαζί με τα πεζοδρόμια, θα χωρούσε ανετότατα πέντε αυτοκίνητα. Αντ’ αυτού έγινε ένα τεράστια φαρδύ πάρκο για την άνεση φυσικών αναγκών σκύλων και γατών. Προφανώς κάτι τρέχει με τις αποζημιώσεις και την συνεισφορά σε γη.

Μιλάμε, Νέο/συνέλληνες για νεόδμητη περιοχή από τις πιο ακριβές της πόλης. Greek design.

Ανεβαίνω με το αυτοκίνητο την Τερψιθέας προς 17Νοέμβρη και λίγο πριν από την διασταύρωση έχει αφήσει κάποιος το αυτοκίνητο στο αντίθετο με αποτέλεσμα, να μην μπορούν να στρίψουν τα αυτοκίνητα. Μποτιλιάρισμα από τα Ελληνογνωστά. Κορναρίσματα κρεσέντο και η υπομονή στα όρια των αντοχών.

Γεματούλα με χοντρά γυαλιά και καλοχτενισμένα κοντόσγουρα μαλλιά, κοντά στα πενήντα πέντε. Απλό φτηνό ντύσιμο αλλά, προσεγμένο. Στα χεράκια της κρατάει ένα μάτσο χαρτιά και καταφέρνει ν’ ανοίξει την βαριά πόρτα της τράπεζας Κύπρου που είναι παράδιπλα. Αργά αργά θαρρείς και απολαμβάνει το θέαμα που προκάλεσε, η του αέρα νοοτροπία, κατευθύνεται προς το αυτοκίνητό της.

-Είδατε τι προκαλέσατε μ’ αυτό που κάνατε; Λέει ένας από τους ταλαιπωρημένους οδηγούς.

-… – βλέμμα πλάγιο χαμογελαστό

-Παραβιάζετε όλους τους κανόνες του κώδικα οδικής κυκλοφορίας –έτερος οδηγός.

-Σοβαρά; -μειδιώντας η γεματούλα.

– Καλά είσαι και πολύ τσόλι αδερφέ μου. Άει-σιχτήρ πάρτο το ρημάδι σου –έτερος οδηγός σε κατάσταση εμπόλεμη και χωρίς το σαβουάρ υπό μάλης. Απ’ όλα έχει το πανέρι.

-Ρε κυρά μου άιντε τράβα το, το ρημάδι, να φύγουμε. Μας έσκασες κι έχουμε τα νεύρα μας (εδώ συνήθως κολλάει –και έχουμε και δουλειά. Αλλά πούουου;)

-Δεν μου λες ρε τζόβενο πασαρέλα κάνεις; – άλλος πιο εξοικειωμένος περί των καλλιτεχνικών.

Ένα κινητό αποθανατίζει τις σκηνές και τον αριθμό του παράνομα σταθμευθέντος αυτοκινήτου. (Στείλτο στο ρουφιανοτηλέφωνο, ισχύει;)

-Θα πάει πολύ το σκηνικό ρέεεεεε; – εις γέρων παλιόμαγκας.

– @@##$%^&**(*&^%%$$##@!@ – η παχουλούτσικη οδηγός μπαίνοντας επί τέλους στο δεκαετίας.

-Τι είπες μωρή, πέστο πιο δυνατά γ…ώ την σχολή που σούδωσε το δίπλωμα. –κάποιος που νόμισε πως έπρεπε να πει κάτι. (Τώρα τι φταίει η σχολή έτερον θέμα)

Τρελαίνεται ο νταλικέρης που εν τω μεταξύ έκλεισε την 17 Νοέμβρη και μαζί ιώτα-χί και λεωφορείο βγαίνει ο μισός έξω και κουνώντας το χέρι (δεν ακούγονταν αλλά μιλούσε πολύ καλά το χέρι του) πατάει εκείνη την κόρνα του ολέθρου. Τραντάζεται το γύρω και το αυτοκίνητο της παρανομούσης. Σβήνει η μηχανή και τα χέρια από την τρομάρα αδυνατούν να κάνουν οτιδήποτε.

Τρομάζει κι ο “λειψός” της γειτονιάς που χαχάνιζε με το σκηνικό που στήθηκε λες και σήκωσαν τον Παζολίνι απ’ τον τάφο του να γυρίσει τέτοια ανυπέρβλητα κομμάτια της ζωής. Το βάζει στα πόδια και χάνεται στο περίπτερο.

Δεν θα συνεχίσω παρακάτω γιατί το πράγμα ήταν αξιοθρήνητο τελικά. Τα νεύρα τσατάλια και τα γέλια λόγω νεύρων, ακόμη χειρότερα. Το σκηνικό έκλεινε με ένα άλλο μποτιλιάρισμα παρακάτω –είκοσι μέτρα- στην είσοδο γνωστού Γερμανικού μάρκετ με το bazaar του.

Αν, λέω αν ερχόταν ένας εμπειρογνώμων και μετρούσε, εργατοώρες, καύσιμα, μόλυνση, ταλαιπωρία, νεύρα εξ αιτίας του παράνομου parking και τα μετέφραζε στο top των καιρών, το ευρώ. Πιστεύω πως μόλις η κυρία έβλεπε τον λογαριασμό -σαν υπαίτια της ανοησίας της- θα έχανε αυτοκίνητο, σύζυγο και τον επίγειο “παράδεισο” για να τον βλέπει, που λέει κι ο Κραουνάκης, από τις χαραμάδες του παραδείσου.

Advertisements