γραφει ο αρισταρχος

βαρελόφρωνΧτες το βράδυ δημοσίευσα ένα άρθρο με τίτλο “Τα που θυμάμαι, μελαγχολώ”. Το ταξείδι του ήταν απογοητευτικό. Κόλλησε στην κριτική διάθεση των αναγνωστών του άρθρου. Μια λάσπη που αν πέσεις μέσα δεν ξεκολλάς Και δεν θα είχα κανένα παράπονο αν η σκηνή με την τριγωνική πλατειούλα και τα χομπόσπιτα δεν έπαιρνε τουλάχιστον κάποια σχόλια. Τίποτα!

Επιμένω γιατί ξέρω πως δεν περνάει απαρατήρητο χωρίς να αρπίσει χορδές εκτός πενταγράμμου στα ανώτερα της ψυχής σας ακούσματα.

Φανταστείτε λοιπόν το τέχνασμα με τα σκηνοθετικά χέρια. Γωνία ενενήντα μοιρών αντίχειρας-δείκτης και στα δύο χέρια. Αντιστροφή του ενός και κλείσιμο και των δύο στον σχηματισμό ορθογωνίου με την μεγάλη πλευρά στους δείκτες. Δύσκολο; Μην συνεχίζετε πάτε παρακάτω. Διαβάστε το επόμενο άρθρο.

Moteur, πάμε! Λήψη από το τέταρτο ή πέμπτο όροφο της γωνιακής. Κεραμοσκεπή της Hobit κατασκευής. Zooming προς τα κάτω και όοοοοπ κόντρα πλάνο πάνω στην είσοδο ευθεία. Ύψος πόρτας ένα και εβδομήντα ακριβώς. Οι πάνω αυτού του ορίου σκύβουν. Κοινώς οσφυοκαμπτούν (χωρίς συνέχεια).

Η κάμερα μπαίνει σε κουκλόσπιτο/λιγδόσπιτο ομορφοποιημένο. Σκοροφαγωμένες κολώνες με παχιά στρώση λίπους από το τηγάνισμα/ψήσιμο χωρίς εξαερισμό. Τραπέζια με μουσαμά λιγδιασμένο και βρώμικο λάστιχο να το κρατάει (γιατί;) Καρέκλες πλεγμένες με ψάθα από γύφτικα χέρια και σταυρωμένο σύρμα να ρυθμίζει το έκκεντρο των ποδιών. (και γαμώ τα ανώτερα μαθηματικά).

Πάγκος κουζίνας σκεπασμένος με καφετί μουσαμά για να αποκρύπτονται αι λίγδαι και τα περίεργα τοιαύτα. Επιφάνεια μουσαμά ανώμαλη και πάνω αραδιασμένα ποτηράκια ρετσίνας και νερού. Μικρό το μαγαζί δεν χωράει μεγάλα πράγματα και χοντρούς. Πίσω από τον  πάγκο λάντζα! Εκεί πλένονται όπως πλένονται, τα χρησιμοποιημένα για την επόμενη χρήση. Κάτι περίεργα καφετιά ψιλοκαθάρματα κρύβονται μόλις σε δουν κάτω από πάγκους και τα σκιάδια.

Στα δεξιά της λάντζας μια ψησταριά θανατηφόρα ψήνει από λουκάνικα ριγανάτα έως …λουκάνικα με πράσο! Gourmet για λαρύγγια αντοχής σε αναγούλες.

Το πλάνο θα κλείσει με zoom gros plan στην φάτσα του ταβερνοκαφετζή σκαθαροζούμη Χάφτα. Μάτια γαλανά –το ένα γυάλινο- μαλλιά άσπρα, μούτρο πλαδαρό άσπρο και μισοχαμόγελο στυλ Adams Family.

Τελειώνει το Hobit-μαγαζί με την αναχώρηση του μαγαζάτορα για τις αιώνιες κατοικίες ένθα απόδρα πάσα λύπη και στεναγμός. Έρχεται φουριόζος ο ανιψιός εξ αδερφής. Επάγγελμα σερβιτόρος. Γνώστης της δουλειάς πανέξυπνος. Το μόνο που άλλαξε ήταν τα φώτα και τα μεζεδάκια. Κόλλησε και μια ταμπέλα καλλιτεχνική “Ουζερί του Μαρμάγκαλου”. Φουλ το μαγαζί. Ερχόντουσαν απ’ του διάλου την μάνα για να πιούν ούζο και να φάν φασουλονταβά, που; Στης λίγδας την ταβέρνα. Και καθόντουσαν και μια ώρα στα αυτοκίνητα να αδειάσει τραπέζι. Θεέ και κύριε!

Ύστερα απορείτε γιατί ο Έλληνας ψηφίζει για κόμμα ΣΥΡΙΖΑ και για πρωθυπουργό Αντώνη. Την τύφλα μας μωρέεεεεεεεε!  

ΥΓ.Το παρόν αφιερώνω στον φίλο μου Ιωάννη με την ευχή να με παίρνει στο τηλέφωνο μόλις δυσκολεύεται σε κανένα στενοσόκακο  της ζωής.

Advertisements