γραφει ο αρισταρχος

mirrorΜπροστά – στον πρωινό – καθρέπτη

Κάθε πρωί …. Καλά, αυτό το “πρωί” είναι πολύ ελαστικό. Ξεκινάει από τις 00:01 και φτάνει με τις πιο ήπιες εκτιμήσεις μέχρι τις 11:59. Ένα λεπτό προ μεσημβρίας.

Χτυπάει ή τραγουδάει το ξυπνητήρι(99% το τηλέφωνο). Το κλείνεις ήπια –την πρώτη φορά-, την δεύτερη φορά του κάνεις αυστηρές συστάσεις(ξέρεις πότε θα ξυπνήσεις εσύ, ένα κολορολ …τηλέφωνο θα στο πει;). Κι ενώ μέσα σου αρχίζει η διαδικασία αφύπνισης και πρέπει να το πάρεις απόφαση να μαζέψεις κουράγιο να ανοίξεις τα μάτια σου σούρχεται στο μυαλό ο χουζούρης “Μη με ξυπνάς απ’ τις έξη … ” Χαμογελάς με κλειστά τα μάτια αλλά όχι για πολύ.

Τρίτη έγερση. Το βουτάς και κλείνοντάς το  το “σαβουρντάς” με θόρυβο στο πάτωμα και δε πα να τραγουδάει ο Ρέμος το καλύτερό σου. Μετράς ως το τρία και δεν πέφτεις ποτέ έξω. “Γιώργο/Γωγώ ξύπνα τι έγινε, τι θόρυβος ήταν αυτός;” Κλισέ! Το ίδιο πάντα στα ίδια τρία λεπτά.

Μάνα είναι συγκρατείσαι και μαλακώνεις όσο μπορείς. “τίποτε ρε μάνα, εντάξει”. Ανακάθεσαι στο πατωματάτο στρώμα και γέρνεις το κεφάλι πάνω στα γόνατα τραβώντας ένα σεβαστό χασμουρητό τριών πιθαμών. Κοντεύεις να πάθεις εξάρθρωση της κάτω σιαγόνας. Σ’ αυτή την εμβρυϊκή στάση παραμένεις …αιώνες.

Το μυαλό σου επεξεργάζεται όλες τις πιθανές περιπτώσεις άρσης της αφύπνισης.

“Μπορούμε να αποφύγουμε το μάθημα και να πάμε αργότερα στο εργαστήριο;”

”Τι θα γίνει αν δεν πάω σήμερα δουλειά. Θα φωνάζει αυτός ο μούργος;”

“Τι τόθελα αυτό το ταξίδι, δεν γίνεται να το ακυρώσω;”

“Πρωϊνιάτικα τι τόθελα το ψάρεμα. Δεν γίνεται να τους ρίξω;”

“Ποιανού ιδέα ήταν να σηκωθούμε τόσο νωρίς. Η εκδρομή γίνεται και αργότερα”

Υπάρχει και η ιδανική περίπτωση(ουδέν κακόν αμειγές καλού) να είσαι άνεργος ή να έχεις ρεπό οπότε …

“Άραξε ρε που έπαθες σύνδρομο συνήθειας, ανώμαλε. Δεν δουλεύεις κοιμήσου”

Κάποτε και ύστερα από πολύ καιρό συμπυκνωμένο σε δυό με τρία λεπτά σηκώνεσαι και τότε, …τρέχεις! “φτου γαμώ, δεν προλαβαίνω πάλι θ’ αργήσω” Φουλ στην τουαλέτα και μην διανοηθεί να βρίσκεται εκεί άλλος. Χωρίς να κοιταχτείς χώνεις την οδοντόβουρτσα στο στόμα. Τραβάς μερικές βουρτσιές και σηκώνεις το κεφάλι. Απέναντι βλέπεις ένα αναμαλλιασμένο άτομο σε κακό χάλι να παλεύει με το στόμα του. Σταματάς το βούρτσισμα τεντώνεσαι και μια πάντα φράση, κι αυτή κλισέ. “τα μαύρα μου χάλια έχω σήμερα. Μήπως να πήγαινα πάλι για ύπνο;”.

Το ίδιο σκηνικό το ίδιο σενάριο κάθε μέρα καταντάει κουραστικό. Από αύριο υπόσχομαι να κοιμάμαι πιο νωρίς και με λιγότερο ποτό. Μια καλή ιδέα αλλά πως πραγματοποιείται. Μου φέρνει στο μυαλό εκείνο το ανέκδοτο με τον …σχεδόν φαλακρό. Είχε τρις όλο κι όλο τρίχες στο κρανίο. Κοιτάζεται στον καθρέπτη και αποφασίζει την χωρίστρα. Δύο δεξιά μια αριστερά. Την άλλη μέρα χάνει μια τρίχα και η χωρίστρα επιλέγεται μια αριστερά μια δεξιά. Τέλος μένει με μία μόνο. Την κοιτάζει, την ξανακοιτάζει και φαίνεται να προβληματίζεται. Στο τέλος τσατίζεται και αδιάφορα φωνάζει

“Ρε δε πάει στο διάολο, σήμερα θα πάω αχτένιστος”

Μέρα είναι κι αύριο. Όλα επαναλαμβάνονται ίδια με μικρές παραλλαγές για την διαφορά ειδάλλως ο χρόνος δεν θα είχε νόημα.

Advertisements