γράφει ο Πασχάλης Μωυσιάδης

Η παρουσία σας, μια ευχή και ένα χαμόγελο θα ομορφύνουν τον γάμομας”. Θάνος & Πέννυ

… και η εκκλησία ομόρφυνε με την παρουσία τους. Εκείνος ντυμένος στα μαύρα σαν …γαμπρός. Στητός, σοβαρός, αμήχανος, τρακαρισμένος την περιμένει στα μισά σκαλοπάτια του Αγίου Παντελεήμονα με την μικρή ανθοδέσμη στα χέρια.

Εκείνη, ανεβαίνει αργά τα σκαλοπάτια που την χωρίζουν από τον εκλεκτό της ζωής της. Τον άνθρωπο που διάλεξε να χτίσει την οικογένειά της. Δεξιά της στηρίζεται στο μπράτσο του πατέρα της, του Απόστολου. Αυτό το μπράτσο που πρωτοένιωσε τα μικρά της χεράκια να αρπάζουν, αυτό το μπράτσο που υπήρξε από τα γεννοφάσκια της μέχρι σήμερα ο σίγουρος και ασφαλής δρόμος στην ζωή. Αυτό το μπράτσο που πάντα την τύλιγε με τρυφερότητα και μοναδική αγάπη. Και τώρα στην ύστατη στιγμή της ζωής της ήταν εκεί πιστός στο ραντεβού με το παιδί του. Άξιος!

Στην άλλη μεριά έσφιγγε με δύναμη το μπράτσο του Στέφανου, του αγαπημένου αδελφού της.  Μικρότερος  απ’ αυτή κατά δυό χρόνια, ήταν από τότε που γεννήθηκε ο φύλακας άγγελος του. Μαζί χέρι χέρι και κρατώντας  όπως τώρα το μπράτσο του πατέρα, πέρασαν τους δαιδάλους της ζωής για να φτάσουν στο σήμερα, στο τώρα. Κάπου εκεί πίσω απόμερα με την δική της οικογένεια η μάνα. Δική της επιλογή. Επιλογή που το δυσαναπλήρωτο κενό απλά μπάλωσαν οι τρεις τους, και που μόνο αυτοί γνωρίζουν το τίμημα.

Πρώτη στην σειρά η Πέννυ, νυφούλα. Την κοίταξα και βούρκωσα. Πέρασαν χρόνια από τότε που την είχα γνωρίσει, ήταν παιδάκι. Τώρα μια κοπελίτσα που έλαμπε γεμάτη ευτυχία, συγκίνησε ντυμένη στο κατάλευκο νυφικό μπροστά στην πύλη της νέας της ζωής. Μακριά από την ζεστή του πατέρα αγκαλιά.

“Να ζήσεις κορίτσι μου ευτυχισμένη γιατί το δικαιούσαι. Να γεμίσεις την ευτυχία σου με παιδιά, και να τα κάνεις χαρούμενα” Χαμογέλασε πλατιά και είπε ένα σβησμένο από την συγκίνηση ευχαριστώ.

Πρώτη μου φορά έβλεπα τον φίλο μου Απόστολο να χοροπηδάει τόσο ευτυχισμένος. Πετούσε κάπου εκεί ψηλά και η λέξη ευχαριστώ μάλλον μου ακούστηκε σαν “μάνα είδες; Η Πέννυ μας παντρεύτηκε”

Ναι, η κυρά Παναγιώτα ήταν εκεί και καμάρωνε για την εγγονή της αλλά και για την αξιοσύνη του γιού της. Κι αυτός τόνιωθε και χαιρόταν και …χόρευε. Κι ας φαινόταν χοροπηδητό.

Θάνο δεν σε ξέρω καλά, μάλλον καθόλου. Φαίνεσαι σοβαρός και ζυμωμένος με την δουλειά σου. Κι από αυτά που άκουσα πρέπει να είσαι προκομμένος και νοικοκύρης. Η ευχή μας είναι να μας κάνεις το κορίτσι μας ευτυχισμένο σαν σύζυγο και μάνα. Το δικαιούται απόλυτα.

Ας είναι η ζωή σας πάντα μια όαση αγάπης και συντροφικότητας. Ας διανθιστεί αυτή η συντροφικότητα με παιδιά για να νιώσετε την κορύφωση της αγάπης αλλά και την ανταπόδοση σ’ αυτόν που το αξίζει πέραν πάσης αμφιβολίας. Του καλού μου φίλου του Απόστολου Χ#Ηλία.

 

 

 

Advertisements