ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ εφαρμογής του πρώτου μνημονίου (2010) αρκετοί έκαναν λόγο για το μεγάλο πρόσχημα πίσω από το οποίο κρυβόταν το πραγματικό σχέδιο του Βερολίνου. Πόσες φορές δεν έχουν αναρωτηθεί, άλλωστε, αναλυτές και οικονομολόγοι γιατί επιμένουν η Μέρκελ και ο Σόiμπλε, με καλβινιστική εμμονή, στην εφαρμογή ενός προγράμματος που αποδεδειγμένα «δεν βγαίνει».
Μόλις τώρα αρχίζει και γίνεται σαφές αυτό που εκείνη την περίοδο φαινόταν απλώς πιθανό. Oτι δηλαδή η πραγματική επιδίωξη ήταν να εφαρμοστεί η εσωτερική υποτίμηση (μισθών, συντάξεων και κατανάλωσης) μόνο ως ο προθάλαμος ενός βίαιου κύματος μεταρρυθμίσεων και «διόρθωσης» της εγχώριας επιχειρηματικής αγοράς. Hτοι, φορολογικοί συντελεστές, εργοδοτικό κόστος επιχειρήσεων και ανατροπή των εργασιακών σχέσεων.

Για να το επιτύχουν αυτό οι Γερμανοί γνωρίζουν πως πρέπει, σύντομα, να μπει τέρμα στην αντιδημοφιλή τακτική των περικοπών. «Η περίοδος της πτώχευσης των Ελλήνων -λένε οικονομικοί παράγοντες που συνομιλούν με τους τροϊκανούς- πρέπει να λάβει τέλος για να αρχίσει η φάση των στοχοποιημένων επενδύσεων φθηνού κόστους».

Δεν είναι τυχαίο πως οι «υπαξιωματικοί» του Βερολίνου, οι υπουργοί Οικονομικών Αυστρίας και Ολλανδίας, άνοιξαν πρώτοι τη δημόσια συζήτηση για την επιμήκυνση, στο πλαίσιο του Eurogroup της Κύπρου.Η επιμήκυνση είναι -και το γνωρίζει αυτό η τρόικα- το αναγκαίο πολιτικό ισοδύναμο ώστε να μπορέσει η κυβέρνηση και να κερδίσει χρόνο και να προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις.

Με βάση αυτή τη λογική είναι προφανές πως είναι προτιμότερο για την τρόικα η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και η κατάργηση του αφορολόγητου από τις απολύσεις στο Δημόσιο. Οι απολύσεις μπήκαν στο τραπέζι ως φόβητρο και ως πολιτικός μπαλαντέρ για την κυβέρνηση.
Η ομάδα Τόμσεν γνωρίζει πως το τελευταίο θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων χωρίς να έχει πραγματικά σημαντικά αποτελέσματα (δεδομένου ότι η συρρίκνωση του δημοσίου τομέα θα επιτευχθεί αναίμακτα με το τσουνάμι των συνταξιοδοτήσεων).

Του Σεραφειμ Κοτρώτσου από το Real.gr

Advertisements