Πολλές φορές τρέχουν στο μυαλό μου τα λόγια της δασκάλας μου για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των Ελλήνων και για κάποιες λέξεις που δεν υπάρχουν σε άλλα λεξικά… Πρόσφατα προσπαθούσα να εξηγήσω σε μια Γαλλίδα τη διαφορά μεταξύ έρωτα και αγάπης. Αυτές οι λεπτές διαφορές της γλώσσας φαίνεται ότι χαρακτηρίζουν όχι μόνον τον ελληνικό λαό αλλά και την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης…

Διότι αν δεν πρόκειται για μια απίστευτη γενναιοδωρία ή απλοχεριά, πώς θα μπορούσε κανείς να εξηγήσει την αδιαφορία μας ως χώρας για τα δεκάδες δισ. ευρώ που μας χρωστά η Γερμανία, η οποία φαίνεται ότι μπέρδεψε τη ναζιστική κατοχή με την πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία. Ή αν δεν την μπέρδεψε, τότε μάλλον δεν γνωρίζει τη λέξη «φιλότιμο» και αρνείται να αναγνωρίσει τα εγκλήματα των πατεράδων της. Και για να επανέλθω στη Γαλλίδα, φαίνεται πως και οι Γερμανοί μπέρδεψαν την αγάπη για την ελληνική αρχαιότητα με τον έρωτα γι’ αυτήν, που τους οδήγησε στην παραφροσύνη του να κλέβουν αρχαιότητες κατά την Κατοχή…
Το θέμα του κατοχικού δανείου, που τόσο έντονα ακούμε τον τελευταίο καιρό, αποτελεί μια παραφροσύνη της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, οι Γερμανοί «φιλέλληνες» αγαπούσαν τόσο πολύ τη χώρα μας, που συμπεριφέρθηκαν ως τα χειρότερα αρπακτικά κατά την περίοδο της Κατοχής. Όπως είναι γνωστό, κάθε κατεχόμενη χώρα πρέπει, στο μέτρο των δυνατοτήτων της, να συντηρεί τον στρατό κατοχής. Οι ναζί όμως είχαν την απαίτηση η φτωχή και κατεστραμμένη από τον πόλεμο Ελλάδα να συντηρεί παράλληλα και το τεράστιο εκστρατευτικό σώμα των Γερμανών στην Αφρική. Ήταν τέτοια η ληστεία του εθνικού πλούτου, που έκανε μέχρι και τους Ιταλούς να μας λυπηθούν για την κατάστασή μας. «Η Ελλάδα είναι στημένη σαν λεμόνι», έλεγε ο Γκίτζι ή ο Μουσολίνι, που έλεγε ότι «…οι Γερμανοί άρπαξαν από τους Έλληνες ακόμα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους…». Αλλά και ο Γερμανός υπουργός Οικονομίας, Φουνκ, τον Ιούνιο του 1943 έγραφε σε άρθρο του ότι «η Ελλάς δοκίμασε τα δεινά του πολέμου, όπως ίσως καμία άλλη χώρα της Ευρώπης».
συντάκτης : Σταύρος Καράμπελας από το περιοδικό nemecis
Σχόλιο απόμαχου
Εγώ να προσθέσω μια απορία μου. Πως είναι δυνατόν οι πολεμικοί ήρωες να δοξάζονται και να υφίστανται τα χειρότερα από όλους τους άλλους και οι γείτονες αφ’ ενός μεν να μην πολεμούν αφ’ ετέρου δε να τους έχουν στα εφέντιμ και στα πασάμ. Μα τόσο μαλάκες είμαστε; Τόσο ηρωϊκοί μαλάκες; Και τέτοια επανάληψη; -apomahos
Advertisements