γραφει ο αρισταρχος

Σε άρθρο μου με τίτλο ‘’Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν λαός’’ Τίτλος παρμένος από το έργο του Αγγελόπουλου ‘’Το βλέμμα του Οδυσσέα’’,  διάβασα πολλά από τα σχόλια αναγνωστών στο olympia.gr και μου έκαναν εντύπωση κάποια από αυτά.

Φαίνεται να τάραξα την γαλήνη και ηρεμία ενός απλού αναγνώσματος. Αλλιώς προς τι τα έντονα σχόλια. Οι περισσότερες απαντήσεις ήταν ποιητικές και πολλές μελοποιημένες(γνωστά τραγούδια).

Ποίηση, τραγούδι σημάδι στόχευσης κατευθείαν στην καρδιά. Να ξεχειλίζει το συναίσθημα και να παίρνει μπροστά ο εγκέφαλος σε μια προσπάθεια να ηρεμήσει το νευρικό σύστημα που χτυπάει κόκκινο. Όλα αυτά ανθρώπινα και με τις ίδιες του καθενός καταβολές.

Θα σταθώ σε κάποιο σχόλιο σχετικά με το τέλος του άρθρου όπου αναφέρω επί λέξει

‘’ Εκτός και η μοναδική, και μία σ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου αμετάφραστη Αγία Σοφία σχεδιάζει αλλιώς. Κι εγώ, όπως και κάθε Ελληνικά φρονών, πιστεύω αμετάκλητα στις κόρες της που είναι.

Η Ελπίδα, η Πίστη και η Αγάπη!

Μόνο μ’ αυτές τις Θεόπνευστες αρχές μπορεί να γεννηθεί κάτι καινούργιο.’’

Μπορείς να απομονώσεις τις δύο παραγράφους μπρος-πίσω και να κρατήσεις την τριάδα που λέγεται Ελπίδα, Πίστη, Αγάπη.

Δεν είναι θρησκευτικές έννοιες. Είναι παναθρώπινες. Και η ρίζα τους, η διδαχή τους εδράζεται, που αλλού, ΕΔΩ στον ιερό βράχο. Στην ΕΛ-ΛΑΣ! Πολύ πριν την Χριστιανοσύνη ή τον Μωαμεθανισμό.

Περίμενε όσο θες τον ερχομό ενός Προμηθέα. Πρώτα θα εφοδιαστείς με τα απαραίτητα εργαλεία για να χτίσεις το νέο ιδανικό, όπως και να το ονειρεύεσαι. Κι αυτά τα εργαλεία κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι τρία.

Η Ελπίδα. Η πίστη. Η Αγάπη.

Ελπίδα! Να σκεφτεί κανείς πως στο πιθάρι με τα κακά της Πανδώρας ήταν χωμένη μέσα. Εκεί στον πάτο. Τι να σήμαινε άραγε; Ο Πίνδαρος, όπως κι ο Αριστοτέλης  έλεγαν «Οι ελπίδες είναι τα όνειρα όσων δεν κοιμούνται.» Αν το καλοσκεφτείς  ο Δίας κατέστρεψε το ανθρώπινο(;) γένος και το ξαναδημιούργησε με την κόρη της Πανδώρας την Πύρρα και τον Δευκαλίωνα γυιό του Προμηθέα. Αυτό ήταν το μήνυμα; Ότι από την πλήρη καταστροφή θα γεννηθεί το νέο, το ιδανικό;.

Πίστη!  Χωρίς την βεβαιότητα της τελικής επιτυχούς έκβασης δεν γίνεται τίποτε.

Αγάπη! Τι σχόλιο να κάνει κανείς γι αυτή την λέξη. Είναι θρησκευτικό προνόμιο; Τίποτε απολύτως. Απλά είναι η αγάπη για τον συνάνθρωπο, για ότι κάνεις. Χωρίς αυτή όλα είναι μάταια.

ΥΓ. Δεν ξέρω αν το κείμενο ήταν μίζερο αλλά το ότι το παλιό πεθαίνει τώρα μέρα με την μέρα και το νέο που έρχεται ποτέ δεν θάναι το ίδιο, αν κάποιος δεν μπορεί να το δει λυπάμαι. Χρειάζεται ευρύτητα σκέψης, μήπως και δούμε λίγο μπροστά μας και αποφύγουμε μελλοντικούς ατραπούς.

Advertisements