γραφει ο αρισταρχος

Κάποτε, τότε που ήμουν παιδί θυμάμαι, ο ερχομός της Λαμπρής ήταν ο ερχομός του μύθου. Όταν έφτανε η μεγάλη ώρα της Ανάστασης θα ντυνόμασταν τα γιορτινά μας ρούχα και με την λαμπάδα στο χέρι το κόκκινο αβγό και το τσουρεκάκι στην τσέπη θα ξεκινούσαμε για την Μητρόπολη.

Η μαγεία άρχιζε με την στρατιωτική μπάντα και συνεχιζόταν με την αναμονή για το «δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός» . Γνωρίζαμε τις λεπτομέρειες της Ανάστασης βήμα προς βήμα.

Στην κορύφωση του Θείου δράματος και με ευλαβική τήρηση του ωραρίου δώδεκα ακριβώς, ακουγόταν πάλλουσα από συγκίνηση η φωνή του παπά  πάνω από την στημένη εξέδρα “Διαγενομένου του Σαββάτου … “ Η Ανάσταση έμπαινε πλέον στην τελική ευθεία. Τώρα θα το πει, νάτο! “ Χριστός Ανέστη εκ νεκρών …” Ενώνονταν οι φωνές όλων με τις τρομπέτες, τα τούμπα και τα άλλα όργανα της στρατιωτικής μπάντας. Ψυχική ανάταση που σ’ έκανε να νιώθεις πως εκεί, εκείνη την ώρα πραγματοποιούνταν η εκ νεκρών Ανάσταση του Θεανθρώπου. Και μεις νιώθαμε περηφάνια, γαλήνη, ευεξία, αγάπη! Και αγκαλιαζόμασταν και φιλιόμασταν και ζητούσαμε την συχώρεση των άλλων για ότι πικράθηκαν εξ αιτίας μας. Κι αυτό επισφραγίζονταν με το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών. Με το μοσχοβολιστό νόστιμο τσουρεκάκι.

Ήταν η Ανάστασή μας, η δική μας. Καθαρή, γνήσια, ατόφια. Ο Χριστός ήταν μέσα μας, δικός μας. Και οι στιγμές μοναδικές ανεπανάληπτες δικές μας. Κάθε Ανάσταση ήταν μια νέα και μοναδική. Καμιά δεν έμοιαζε με την άλλη. Μόνη σταθερή νοστιμιά η μαγειρίτσα και οι τζιγεροσαρμάδες (παππούδες) ροδοκόκκινοι βουτηγμένοι μέσα στο κουρκούτι με γιαούρτι..

Ξημέρωνε Λαμπρή. Η κορυφαία γιορτή της Χριστιανοσύνης. Την μαγεία όμως την είχε κλέψει το Σαββατόβραδο της Ανάστασης.

Έτσι ήταν όλα τα Σαββατόβραδα της ζωής μας. Η ζωή μας!

“Σάββατο βράδυ μου έμορφο

ίδιο Χριστός Ανέστη …”

Πόσο ζωντανά τόδε ο Λειβαδίτης,  πόσο αρμονικά τόδεσε ο Μίκης στην γεμάτη μέταλλο φωνή του Στέλιου. Κάτι τέτοια τραγούδια με κάνουν και νιώθω πόσο ανάδελφοι και μοναδικοί είμαστε.

Για πρώτη μου φορά στα δεκαπέντε μου χρόνια ένιωσα ότι χάθηκε αυτή η μαγεία για πάντα. Ήταν μια τυπική τελετουργική θρησκευτικού περιεχομένου διαδικασία με τα ίδια λόγια του ευαγγελίου και τις ίδιες διαδικασίες. Ακόμη και το περίφημο φιλί της αγάπης. Μόνο που ήταν εντελώς μηχανικό χωρίς συγνώμη χωρίς έξαψη. Απλά τυπικό!

Δεν ξέρω αν απλά μαζί με την παιδικότητα χάθηκε και η μαγεία, η ανθρωπιά το όνειρο. Δεν ξέρω αν μπαίνοντας στην εφηβεία έμπαινα στην ζούγκλα της ζωής κι απ’ αυτήν θάπρεπε να διεκδικήσω το κομμάτι που με αναλογούσε με δυναμική έξω από ρομαντισμούς και όνειρα.

Μια δυναμική που δεν αναιρεί σε καμιά περίπτωση το σεβασμό στην ζωή και την αξιοπρέπεια του διπλανού. Μπορεί η Ανάσταση να έχασε την χρυσόσκονη που την τύλιγε, όμως κινδυνεύουμε να χάσουμε το νόημα της Λαμπρής  από τον Μαμμωνά. Και πιστέψτε με, αυτό το νόημα αποτελεί τον μόνο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στους ανθρώπους, την αγάπη. Και πιστέψτε με αυτός είναι ο σκοπός τους, να σπάσουν αυτό τον κρίκο. τότε μόνο θα διαλυθούμε σαν λαός, σαν άνθρωποι.

Φέτος ο Παπα-Γιάνναρος κρατώντας το εικόνισμα της Μεγαλόχαρης θα κάνει την Ανάσταση. Θα την ντύσει με τα καλά της, θα της ρίξει αγάπη και πίστη. Και η Λαμπρή θα είναι ίσως στερημένη αλλά δεμένη πιο πολύ, παρά ποτέ .

Μην σας τρομάζει το βόλι του αδερφού. Ναι θέλω νάμαι λεύτερος! Αλλά δεν θα τους γυρίσω την πλάτη. Δεν θα τους δώσω την χαρά και την ευκολία να με πυροβολήσουν πισώπλατα.  Πάντα η λευτεριά μας ήταν δύσκολη υπόθεση. Και πάντα την κερδίζαμε με πολύ πόνο και αίμα.

Καλή Ανάσταση, καλή Λαμπρή!

Advertisements