Γράφει  ο Πασχάλης Μωυσιάδης

Πάνε  ήδη πέντε χρόνια από την ημέρα που σταμάτησα την εργασία μου και κατέθεσα τα χαρτιά στο ΙΚΑ για να συνταξιοδοτηθώ. Στα εξηντατρία μου τώρα, γυρίζω το βλέμμα μελαγχολικά στο παρελθόν, τότε που νέος στα 1972 έπιανα δουλειά στην Ελληνική Εταιρεία Χάλυβος(Hellenic Steel Co). Πρώτη Ιουλίου ημέρα Σάββατο. Πρώτη μου φορά έμπαινα σε τέτοιο εργοστάσιο. Μου προκάλεσαν δέος τα μηχανήματα (γραμμές), οι τεράστιες γερανογέφυρες. Ότι υπήρχε εκεί μέσα ήταν μεγάλο, βαρύ και τυλιγμένο με μαύρα λάδια.

Σε λίγο διάστημα ήμουν υπάλληλος αυτής της βαριάς βιομηχανίας ασφαλισμένος στα βαριά και ανθυγιεινά. Γνώρισα νέους φίλους, συναδέλφους. Κάναμε οικογένειες, συγγενέψαμε, γίναμε μια οικογένεια. Περισσότερες ώρες ήμασταν μεταξύ μας παρά με τις οικογένειές μας. Μοιραζόμασταν τα προβλήματά μας, τις χαρές μας, τις λύπες μας

Μαλώναμε, φιλιώναμε κάτω από κοινούς απεργιακούς αγώνες και εκδρομές. Και τα χρόνια περνούσαν και μεις αλλάζαμε. Αλλάζαμε στην όψι και στα χούγια μας. Πάψαμε να ήμαστε παιδιά. Κάναμε παιδιά.  Ακυρώσαμε φίλους, συγγενείς.

Κάποιοι απόδρασαν στον επέκεινα νέοι, μεσήλικες, γέροι. Άτυχοι της ζωής.

Κάποιοι πέρασαν σε μια άλλη φάση ζωής τραυματισμένοι από διάφορα ατυχήματα. Και τα περισσότερα ήταν βαριά

Σήμερα βλεπόμαστε, αγνώριστοι από τον πανδαμάτορα χρόνο και αναπολούμε τα νιάτα μας ξοδεμένα τριάντα πέντε χρόνια δεμένοι στο υποζύγιο. Έτσι είναι. Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ.

Εύχομαι αυτό το blog να γίνει μια γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ πρώην συναδέλφων. Έτσι, για να γεμίζουμε κάποια από τα μεγάλα κενά που αφήνουμε πια στην μνήμη μας.

Advertisements