Μασκεδόνες : Η μάζα της κόκκινης λάσπης

Ετικέτες

,


γραφει ο γιαννης

Το προσωπείο των Σκοπιανών και των Ελληνομοιάζοντων ΄΄ελλήνων΄΄ έχει ήδη ραγίσει. Η σαπίλα άρχισε να τρέχει από τις ρωγμές και σε λίγο θα αρχίσουν να πέφτουν τα κομμάτια του. Πίσω του μια σάρκα μουχλιασμένη σαν το ροκφόρ και δυστυχώς (όπως και αυτό) αρέσει σε πολλούς. Προφανώς και δεν αγαπάει κανείς τους την Μακεδονία. Γιατί, αν την αγαπούσαν με εκείνη την αγνή παιδική καρδιά, που την φιλοξένησε για πρώτη φορά, δεν θα επιτρέπανε σε κανένα και για κανένα λόγο να καπηλευτεί το γλυκό της όνομα, που ευωδιάζει από τον γλυκό απόηχο των Τημενίδων. Συνέχεια

Advertisements

Ανθρώπινα ράκη!

Ετικέτες

,


Ανθρώπινα ράκη! 1920-1923 η μεγάλη ανταλλαγή!
Για να μη ξεχνάμε.

Οι Έλληνες του εσωτερικού της Μικράς Ασίας ήταν τα πρώτα θύματα της Ανταλλαγής. Μακριές ουρές από ανθρώπινα ράκη σε ένα ταξίδι οκτακοσίων περίπου χιλιομέτρων από τα μετόπισθεν των Τούρκων εθνικιστών ως τα παράλια. Παρόλο που οι περισσότεροι από αυτούς ζούσαν σε περιοχές οι οποίες απείχαν πολλές εβδομάδες δρόμο από τη ζώνη των πολεμικών επιχειρήσεων, είναι ευνόητο ότι οι Τούρκοι εθνικιστές δεν χαίρονταν καθόλου νιώθοντας στα νώτα τους τους μακρινούς συγγενείς των Ελλήνων εχθρών τους.
Έτσι, λοιπόν, το διάστημα 1920-1921 το κύμα των προσφύγων προχωρούσε αδιάκοπα ανάμεσα στα χιονισμένα βουνά και τις κατακαμένες έρημες πεδιάδες της Μικράς Ασίας, αφήνοντας πίσω του αναρίθμητους νεκρούς.
Συνέχεια

Τα λένε coils!

Ετικέτες

, ,


γραφει ο πασχαλης(απομαχος)

Τα λένε coils! Και είναι χοντρή ακατέργαστη λαμαρίνα. Κάθε coil ζυγίζει από 10-25τον. Πρέπει να μεταφέρονται σε ειδικές σκάφες στη νταλίκα για ασφάλεια. Όταν φτάσουν στο Χαλυβουργείο αποξειδώνονται και ύστερα λεπταίνουν εν ψυχρώ δια της βίας μέχρι δέκατα του χιλιοστού. Στη συνέχεια θα «ντυθούν»-επικαλυφθούν με ψευδάργυρο ή κασσίτερο για να μορφοποιηθούν σε τενεκέδες λαδιού, τυριού κλπ ή σε ψυγεία, αυτοκίνητα, κουζίνες, έπιπλα, τσίγκινες σκεπές λαι οτι άλλο φανταστείτε. Συνέχεια

Κοιλάδα Ρουπελίου

Ετικέτες


γραφει ο πασχαλης

Νιώθω το βάρος της περπατησιάς καθώς πατώ τα χώματα με αίμα ποτισμένα. Μπροστά  μου ως που πιάνει το μάτι απλώνεται νωχελικά η Βυζαντινή κοιλάδα του Ρουπελίου κι εγώ, πάνω στη σημερινή τοποθεσία του Ρούπελ. Πράσινο παντού και πάνω στο ύψωμα οι επιτύμβιες στήλες με τα ονόματα των παιδιών που έδωσαν το αίμα τους για την έρημη πατρίδα. Συνέχεια

Ου κλέψεις!

Ετικέτες

,


γραφει ο πασχαλης(απομαχος)

«Εδώ, στέκεις χαμένος απο ψιθύρους κι αηδόνια. Το επόμενο βήμα σε βάζει στον παράδεισο. Το επόμενο λεπτό σε κερδίζει η ηρεμία.»


Ευθυτενής, αγέρωχος… αναβλύζει καλοσύνη και σιγουριά. Πίσω από την πλούσια γενειάδα του διηγείται παθιασμένα σαν χείμαρρος ασυγκράτητος την ιστορία της χαμένης εικόνας. Καθισμένοι στον ξενώνα, περιτριγυρισμένοι απο πράσινο τον ακούμε εκστασιασμένοι.
Εδώ, τα νερά που κατεβαίνουν τον Χτίκελα, στην ασταμάτητη φλυαρία τους θαρρείς σε καλούν να μιλήσεις μαζί τους.
Εδώ, στέκεις χαμένος απο ψιθύρους κι αηδόνια. Το επόμενο βήμα σε βάζει στον παράδεισο. Το επόμενο λεπτό σε κερδίζει η ηρεμία.
Στριφογυριστός ο στενός και ανηφορικός δρόμος σε φέρνει στην αυλή της εκκλησίας της Παναγίας.
Το Προσκύνημα!
Εδώ θα σταθεί, σύμφωνα με την παράδοση, ο Κωνσταντίνος Α’ να δει αν θα κτιστεί η νέα πόλη. Η ηρεμία του τοπίου φτάνει κάτω στον Άθω. Συνέχεια

Έτσι φτάσαμε στα όπλα!

Ετικέτες

,


γραφει ο απομαχος(πασχαλης μωυσιαδης)

Φώναξες κινδυνεύουμε, να πάρουμε τα όπλα

τρόμαξ’ η ανατολή, ξύπνησ’ αλαφιασμένη

Δεν είναι δα μικρό ν’ ακούς για σκοτωμούς

Ενώ αρχίζ’ η Άνοιξη κι εσένα περιμένει

Πήρες στα χέρια σου ένα όπλο, τώρα! Νιώθεις εξουσία. Απόφαση για ζωή και θάνατο! Τα όπλα μόνο σκοτώνουν, αυτή είναι η δουλειά τους. Τώρα τι κάνουμε, πως το χειριζόμαστε; Έριξες χτες μια σφαίρα στον αέρα. Έγραψες πάνω της τρεις λέξεις  “για τη ζωή”. Άνοιξε η σφαίρα διάδρομο στον αέρα αφήνοντας να κροταλίσουν τα μόρια στο κενό. Απόκοσμος ήχος, θανατερός. Κι εκείνη χάθηκε σκοτώνοντας την ησυχία στο ήρεμο τοπίο. Συνέχεια

Η γιορτή της Ελένης

Ετικέτες

,


γραφει ο πασχαλης

Άπλωνε, κάποτε, η μητέρα μου τα ρούχα της στο σχοινί της αυλής και γέμιζε σώβρακα. Τέσσερις άντρες κι αυτή μόνη πάλευε μαζί μας. Κι ως πέρασαν τα χρόνια και μεγάλωσα έριξε ο φτερωτός Θεός τα βέλη του σε μένα και σε μια Ελένη. Συνέχεια

Αναμνήσεις

Ετικέτες

, ,


Αναμνήσεις που μας ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο. Τότε που είχαμε τη νιότη μας! Ένα βούρκωμα, ένα δάκρυ, μια φλασιά. Ένα ποτήρι νερό που το πίνουμε μονορούφι στην κάψα του καλοκαιριού. Συνέχεια